تاثیر یادگیری مشارکتی در ارتقا مهارت های ارتباطی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری مشارکتی بر تقویت مهارت های ارتباطی دانش آموزان انجام شده است. یادگیری مشارکتی به عنوان یک رویکرد آموزشی مبتنی بر تعامل اجتماعی، زمینه ای فراهم می کند که دانش آموزان از طریق فعالیت های گروهی، بحث، تبادل نظر و همکاری، مهارت های گفتاری، شنیداری و بین فردی خود را توسعه دهند. مبانی نظری این رویکرد ریشه در نظریه های یادگیری اجتماعی و شناختی به ویژه دیدگاه ویگوتسکی دارد که بر نقش تعامل در تعمیق یادگیری تاکید می کند.مرور پیشینه پژوهش نشان می دهد که فعالیت های مشارکتی نه تنها موجب بهبود توانایی بیان نظرات، گوش دادن فعال و مشارکت در تصمیم گیری های گروهی می شود، بلکه مهارت هایی نظیر حل تعارض، همدلی، تفکر خلاق، مدیریت زمان، تصمیم گیری و مسئولیت پذیری را نیز تقویت می کند. همچنین این رویکرد با ایجاد محیطی امن و حمایتی، اضطراب یادگیری را کاهش داده، اعتماد به نفس و خودکارآمدی دانش آموزان را افزایش می دهد و انگیزه آنان برای مشارکت فعال در فرآیند یادگیری را بالا می برد.یافته ها نشان می دهد که یادگیری مشارکتی با استفاده از راهبردهایی مانند پروژه های گروهی، یادگیری مبتنی بر تحقیق، بازی های آموزشی و فعالیت های حل مسئله، یادگیری را به تجربه ای معنادار و کاربردی تبدیل می کند و علاوه بر رشد علمی، زمینه پرورش مهارت های اجتماعی و عاطفی را فراهم می آورد. در این میان، نقش معلم در هدایت گروه ها، مدیریت تعاملات و ارائه بازخورد سازنده، عامل کلیدی در اثربخشی این رویکرد است.در مجموع، نتایج پژوهش حاکی از آن است که یادگیری مشارکتی یک راهبرد آموزشی موثر برای توسعه متوازن مهارت های ارتباطی، اجتماعی و شناختی دانش آموزان است و می تواند آنان را برای تعامل موفق در محیط های تحصیلی، اجتماعی و حرفه ای آینده آماده سازد. بنابراین، بهره گیری هدفمند از این روش در نظام آموزشی و آموزش معلمان در زمینه اجرای صحیح آن، از اهمیت بالایی برخوردار است.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، مهارت های ارتباطی ، فعالیت گروهی ، همکاری