بررسی نقش خانواده و آموزش و پرورش در رشد فرهنگ جامعه پذیری میان دانش آموزان

شخصیت و هویت فرد از طریق کنش متقابل با دیگران ساخته می شود و فرد چگونگی هماهنگی با جامعه ای که در آن زندگی می کند را از طریق این کنش، می آموزد. فرایند جامعه پذیری در فرهنگ و ساخت اجتماعی، برای فرد و جامعه بسیار مهم است، زیرا اجتماعی شدن، فرد را در تشخیص ارزش ها، پایبندی به قواعد رفتاری ، چگونگی اندیشیدن و چگونگی تعاملات خود با دیگران، تنظیم و مدیریت می کند. در واقع این فرایند پیچیده و مهم در یک بستر اجتماعی و از سوی نهادهایی اجتماعی چون خانواده و مدرسه آغاز شده و ادامه می یابد. در ابتدا نخستین پایه های تعلیم و تربیت و جامعه پذیری از خانواده آغاز می شود. اما با گذشت زمان و با گسترش جوامع ارگانیک و تقسیم کار اجتماعی به وجود آمده، این مسئولیت دگرگون و از خانواده به نهادها و به عهده نهاد آموزش و پرورش گذاشته می شود. آموزش و پرورش نیز با یک برنامه آشکار و پنهان، بر یادگیری ارزش ها، هنجارها، عادات و نگرش دانش آموزان تاثیرگذار است در حالیکه جامعه پذیری اولیه از بدو تولد رخ می دهد و شامل یادگیری فردی هنجارهای فرهنگی در یک جامعه به طور کلی است، جامعه پذیری ثانویه فرایند یادگیری هنجارها و نقش های خاص برای یک گروه یا نهاد معین است. یکی از عوامل جامعه پذیری ثانویه، مدرسه است، چرا که مدرسه آموزش مهارت های شناختی، دانش و شایستگی های روانی- حرکتی را از طریق برنامه درسی آشکار و پنهان به دانش آموزان منتقل می کند. بر این اساس، این پژوهش در صدد است به بررسی نقش خانواده و آموزش و پرورش در رشد فرهنگ جامعه پذیری میان دانش آموزان بپردازد.

کلیدواژه ها:

خانواده ، مدرسه ، آموزش و پرورش ، فرهنگ جامعه پذیری ، دانش آموزان