مقایسه اثربخشی آتوموکستین و آموزش مدیریت رفتار والدین و معلمان بر کاهش علائم بی توجهی و بهبود عملکرد تحصیلی در دانش آموزان دختر مبتلا به اختلال نقص توجه / بیش فعالی

اختلال نقص توجه/بیش فعالی یکی از شایع ترین اختلالات عصب تحولی در دوران کودکی است که به ویژه در دانش آموزان دختر، غالبا با علائم بی توجهی و پیامدهای تحصیلی منفی همراه است. با توجه به نقش تعیین کننده عملکرد تحصیلی در مسیر رشد تحصیلی و روانی دانش آموزان، شناسایی مداخلات موثر برای کاهش علائم بی توجهی و بهبود پیامدهای آموزشی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آتوموکستین و آموزش مدیریت رفتار والدین و معلمان بر کاهش علائم بی توجهی و بهبود عملکرد تحصیلی در دانش آموزان دختر مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی انجام شد.این پژوهش از نوع کاربردی و با طرح نیمه آزمایشی پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی در استان خوزستان بود که نمونه پژوهش به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه آتوموکستین، آموزش مدیریت رفتار والدین و معلمان و گروه کنترل قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از ابزارهای استاندارد سنجش علائم بی توجهی و شاخص های عملکرد تحصیلی استفاده شد. داده ها با بهره گیری از روش های آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها نشان داد که هر دو مداخله آتوموکستین و آموزش مدیریت رفتار والدین و معلمان موجب کاهش معنادار علائم بی توجهی در دانش آموزان شدند. همچنین، هر دو مداخله به بهبود عملکرد تحصیلی منجر شدند، با این تفاوت که آموزش مدیریت رفتار والدین و معلمان اثربخشی بیشتری نسبت به آتوموکستین در ارتقای عملکرد تحصیلی نشان داد. نتایج پژوهش بر اهمیت مداخلات آموزشی–رفتاری و نقش تعامل خانه و مدرسه در بهبود پیامدهای تحصیلی دانش آموزان دختر مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

بیش فعالی ، آتوموکستین ، آموزش مدیریت رفتار ، عملکرد تحصیلی