آموزش مهارت های زندگی در برنامه درسی و ارتباط آن با سلامت روان دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی جایگاه آموزش مهارت های زندگی در برنامه درسی رسمی و تحلیل پیوند آن با ارتقای سلامت روان دانش آموزان است. در دنیای متغیر امروزی، نظام های آموزشی علاوه بر انتقال دانش، مسئولیت تجهیز دانش آموزان به توانمندی های روانی-اجتماعی را بر عهده دارند. این مطالعه با روش مروری کتابخانه ای و با استناد به منابع معتبر داخلی و خارجی (۲۰۱۵-۲۰۲۴) به رشته تحریر درآمده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که ادغام مهارت هایی همچون خودآگاهی، همدلی، مدیریت هیجان و حل مسئله در برنامه درسی، نه تنها باعث کاهش رفتارهای پرخطر، اضطراب و افسردگی در بین دانش آموزان می شود، بلکه با افزایش تاب آوری، منجر به بهبود عملکرد تحصیلی نیز می گردد. نتایج حاکی از آن است که سلامت روان یک متغیر پویا است که آموزش مهارت های زندگی به عنوان یک عامل محافظتی، نقش اساسی در ثبات آن ایفا می کند. در نهایت، پیشنهاد می شود که آموزش این مهارت ها از حالت فوق برنامه خارج شده و به صورت تلفیقی در تمامی دروس گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، سلامت روان ، برنامه درسی ، دانش آموزان ، تاب آوری ، بهداشت روانی