تاثیرات فعالیت های آموزشی برعملکرد و خودباوری دانش آموز

فعالیت های آموزشی به عنوان یکی از مولفه های اساسی نظام تعلیم و تربیت، نقش تعیین کننده ای در ارتقای عملکرد تحصیلی و خودباوری دانش آموزان ایفا می کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر انواع فعالیت های آموزشی فعال و مشارکتی بر عملکرد تحصیلی و سطح خودباوری دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با تکیه بر مفاهیم نظری آموزش نوین انجام شده است. فعالیت های آموزشی مورد بررسی شامل روش های یادگیری فعال، آموزش مشارکتی، فعالیت های گروهی، استفاده از فناوری های آموزشی و بازخوردهای سازنده معلم بوده اند.یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری فعالیت های آموزشی هدفمند و متناسب با ویژگی های فردی دانش آموزان، موجب افزایش معنادار عملکرد تحصیلی آنان می شود. این فعالیت ها با فراهم کردن فرصت مشارکت فعال، تفکر انتقادی و حل مسئله، زمینه درک عمیق تر مفاهیم درسی را فراهم می کنند. علاوه بر این، نتایج حاکی از آن است که فعالیت های آموزشی تعاملی نقش مهمی در تقویت خودباوری دانش آموزان دارند؛ به گونه ای که احساس شایستگی، اعتمادبه نفس تحصیلی و باور به توانایی های فردی در آنان افزایش می یابد.تحلیل نتایج نشان می دهد که خودباوری به عنوان یک متغیر روان شناختی واسطه ای، رابطه ای مثبت و معنادار با عملکرد تحصیلی دارد و فعالیت های آموزشی می توانند از طریق تقویت این متغیر، به بهبود نتایج آموزشی منجر شوند. همچنین محیط آموزشی حمایتی و مشارکت محور، زمینه بروز توانمندی ها و کاهش اضطراب تحصیلی دانش آموزان را فراهم می کند.در مجموع، می توان نتیجه گرفت که طراحی و اجرای فعالیت های آموزشی متنوع، خلاقانه و دانش آموزمحور نه تنها موجب ارتقای عملکرد تحصیلی می شود، بلکه نقش موثری در شکل گیری و تقویت خودباوری دانش آموزان ایفا می کند. بر این اساس، توجه به کیفیت فعالیت های آموزشی در برنامه ریزی درسی و آموزش معلمان، ضرورتی اساسی برای بهبود فرآیند یاددهی–یادگیری محسوب می شود.