نقش هوش سازمانی در تبیین اهمال کاری شغلی کارکنان با توجه به میانجی گری سبک های مدیریت تعارض (مورد مطالعه: اداره آموزش و پرورش شهرستان قوچان)

اهمال کاری شغلی یکی از چالش های پنهان اما اثرگذار بر کارایی سازمان های خدماتی به ویژه نهادهای آموزشی است. پژوهش حاضر با هدف ارائه الگویی تبیینی برای نقش هوش سازمانی در کاهش اهمال کاری شغلی با در نظر گرفتن نقش میانجی سبک های مدیریت تعارض در میان کارکنان اداره آموزش و پرورش شهرستان قوچان انجام شد. روش پژوهش توصیفی–همبستگی و جامعه آماری شامل کلیه کارکنان این اداره در سال تحصیلی ۱۳۹۹–۱۴۰۰ به تعداد تقریبی ۵۰۰ نفر بود که بر اساس جدول مورگان، ۲۱۷ نفر به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه هوش سازمانی آلبرشت، پرسشنامه سبک های مدیریت تعارض رحیم و مقیاس اهمال کاری لی بود. داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد هوش سازمانی به طور مستقیم و غیرمستقیم (از طریق سبک های مدیریت تعارض) بر اهمال کاری شغلی تاثیر معنادار دارد. همچنین مشخص شد سبک همکاری نقش میانجی تقویتی و سبک اجتنابی نقش میانجی تضعیف کننده در این رابطه ایفا می کند. یافته ها نشان می دهد ارتقای هوش سازمانی، از مسیر اصلاح شیوه های مواجهه با تعارض، می تواند راهبردی موثر برای کاهش تعلل ورزی شغلی در سازمان های آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

هوش سازمانی ، سبک های مدیریت تعارض ، اهمال کاری شغلی ، کارایی سازمانی ، آموزش و پرورش