بررسی تاثیر به کارگیری روش های نوین و فعال تدریس بر افزایش انگیزه، مشارکت و یادگیری عمیق دانش آموزان دوره ابتدایی

نظام های آموزشی معاصر برای پاسخ گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان و تحولات سریع علمی و اجتماعی، ناگزیر از بازنگری در شیوه های سنتی تدریس هستند؛ موضوعی که در دوره ابتدایی، به عنوان زیربنایی ترین مرحله آموزش رسمی، اهمیت دوچندان دارد. در این دوره، روش های تدریس نه تنها بر میزان یادگیری محتوای درسی، بلکه بر شکل گیری انگیزه، نگرش نسبت به یادگیری، اعتمادبه نفس تحصیلی و الگوهای تفکر دانش آموزان اثر می گذارند. بر این اساس، هدف مقاله حاضر بررسی تاثیر به کارگیری روش های نوین و فعال تدریس بر افزایش انگیزه یادگیری، مشارکت فعال و تحقق یادگیری عمیق در دانش آموزان دوره ابتدایی است. این پژوهش با رویکردی مروری–تحلیلی انجام شده و از طریق بررسی نظام مند منابع علمی، مقالات پژوهشی و مبانی نظری مرتبط با یادگیری فعال، سازه گرایی، نظریه های انگیزشی و یادگیری معنادار، به تحلیل پیوند میان شیوه های تدریس و پیامدهای شناختی و عاطفی یادگیری پرداخته است. یافته ها نشان می دهد روش های نوین تدریس از جمله یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله، پروژه محوری، بازی های آموزشی و استفاده هدفمند از فناوری، با تقویت احساس خودمختاری، شایستگی و ارتباط اجتماعی، موجب افزایش انگیزه درونی دانش آموزان می شوند. همچنین این روش ها با درگیر ساختن فراگیران در فعالیت های تعاملی و کاوش محور، سطح مشارکت شناختی، هیجانی و رفتاری آنان را ارتقا داده و زمینه رشد مهارت های اجتماعی و مسئولیت پذیری را فراهم می کنند. از منظر شناختی نیز، تاکید بر تجربه، تحلیل و کاربرد مفاهیم در موقعیت های واقعی، یادگیری را از سطح حفظی به سطح عمیق و معنادار سوق می دهد. در نتیجه می توان گفت روش های فعال تدریس، در صورت طراحی هدفمند و همراه با پشتیبانی نهادی و توانمندسازی معلمان، ظرفیت بالایی برای ارتقای کیفیت یادگیری، تقویت انگیزه و پرورش یادگیرندگانی خلاق، متفکر و مشارکت جو در دوره ابتدایی دارند.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، انگیزه یادگیری ، مشارکت فعال ، یادگیری عمیق ، آموزش ابتدایی