تبیین نقش مدیریت شهری در ارتقای فرهنگ حمل ونقل عمومی با رویکرد پایداری شهری و حفاظت از محیط زیست

این پژوهش به بررسی نقش مدیریت شهری در ترویج و تقویت فرهنگ استفاده از حمل ونقل عمومی می پردازد و روابط بین این نقش، اهداف پایداری شهری و حفاظت از محیط زیست را شناسایی می کند. برای دستیابی به این هدف، از روش پژوهش نظری تحلیلی بهره گرفته شد. ابتدا مفاهیم کلیدی «مدیریت شهری»، «فرهنگ حمل ونقل عمومی»، «پایداری شهری» و «حفاظت محیط زیست» تعریف و روابط نظری میان آن ها بر پایه نظریه برنامه ریزی معقول (TPB) و نظریه ارزش محور رفتار (VAB) مورد بررسی قرار گرفت. سپس ابزارهای مدیریتی شامل برنامه ریزی جامع حمل ونقل، مقررات محدودکننده برای وسایل نقلیه شخصی، ابزارهای مالی (مالیات بر سوخت، مالیات بر پارکینگ، سوبسید بلیت)، فناوری های اطلاعاتی هوشمند (ITS) و مشارکت شهروندی به طور سیستماتیک طبقه بندی شد. با ترکیب نتایج مطالعات بین المللی و ملی، اثرات ترکیبی این ابزارها بر رفتار مسافران و انتشار گازهای گلخانه ای تخمین زده شد. نتایج نشان می دهند که ترکیب یکپارچه برنامه ریزی، مقررات، ابزارهای مالی تعادلی، فناوری های اطلاعاتی و مشارکت عمومی می تواند به طور قابل ملاحظه ای نرخ استفاده از حمل ونقل عمومی را افزایش داده و انتشار CO₂ شهری را حدود ۱۸ ۲۵ ٪ در یک دوره ده ساله کاهش دهد. بر این اساس، مجموعه ای از توصیه های سیاستی و اجرایی برای مقامات شهری ارائه می شود

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، حمل ونقل عمومی ، فرهنگ حمل ونقل ، پایداری شهری ، حفاظت محیط زیست ، سیاست گذاری حمل ونقل.