بررسی نقش و وظیفه آموزش و پرورش در مواجهه با فرآیندهای اجتماعی و سیاسی و فرهنگی

تحول تربیت، حلقه مفقوده پیشرفت و تحول کشور، توسعه انسانی، ارتقاء فرهنگ و تحول نظام های مختلف ملی است. تشخیص این موضوع سخت نیست که تربیت رسمی، از ایفای ماموریت اصلی خود، یعنی آماده کردن فرزندان برای کسب توانمندی های کاربردی و ایفای نقش موثر در جامعه امروز از یک سو و توانمند کردن آن ها برای پی ریزی و ساختن جامعه آینده از سوی دیگر، بازمانده است.آموزش و پرورش به عنوان یک ارگان مهم جامعه اسلامی، برای مواجهه با این فرایند اجتماعی، سیاسی و فرهنگی وظایف مهمی را به عهده دارد تا بتواند فرهنگ قومی و مذهبی خود را حفظ نماید. در این زمینه بهره مندی از فضاهای مجازی نیز، مبتنی بر میزان بصیرتی است که در یادگیرنده وجود دارد. تمام هم و غم معلم، خانه و مدرسه باید این باشد که سه توانایی اساسی (فهم، نقد و توان تصمیم گیری) در یادگیرنده شکل بگیرد. این همان «بصیرت» است که باید هدف تعلیم و تربیت باشد. تعلیم و تربیت یکی از ارکان مهم یک جامعه پیشرفته است و هر جامعه ای که خواهان پیشرفت و توسعه باشد باید به امر تربیت توجه داشته باشد. در ایران اسلامی نیز تلاش های فراوانی برای این امر صورت گرفته است. از اعلام نظر صاحب نظران متعدد در مورد آسیب ها، مسائل و راه حل آن ها، تشکیل گروه های متعدد رسمی و غیر رسمی خودجوش و نهادی و دستورالعمل های متعدد برای اصلاحات ریز و درشت گرفته تا تدوین اسناد راهبردی مختلف، از جمله این تلاش هاست. حال این امر همچنان با خلاهای فراوانی رو به رو است. از همین رو «سند راهبرد ملی و تمدنی تحول تربیت عمومی و رسمی» در راستای رفع این خلاها ارائه شده است.