بررسی نگرش دانش آموزان ابتدایی نسبت به درس فارسی

هدف از این مقاله مروری، بررسی جامع نگرش دانش آموزان مقطع ابتدایی نسبت به درس فارسی و عوامل موثر بر شکل گیری آن است. زبان فارسی، به عنوان زبان مادری و زبان رسمی کشور، نقش بنیادینی در هویت ملی، فرهنگی، و رشد شناختی دانش آموزان ایفا می کند. نگرش مثبت به این درس، زمینه ساز یادگیری عمیق تر، تقویت مهارت های چهارگانه زبانی (گوش دادن، صحبت کردن، خواندن، نوشتن) و افزایش علاقه به ادبیات و فرهنگ غنی ایران زمین است. این پژوهش با استفاده از روش مرور کتابخانه ای، به تحلیل و ترکیب یافته های پژوهش های داخلی و خارجی می پردازد تا ابعاد مختلف نگرش دانش آموزان، عوامل تاثیرگذار (شامل روش های تدریس، محتوای آموزشی، نقش معلم، خانواده، و عوامل فردی دانش آموز) و پیامدهای آن را روشن سازد. نتایج مطالعات نشان می دهند که روش های تدریس فعال و خلاقانه، محتوای جذاب و کاربردی، و تعامل سازنده معلم و دانش آموز، نقش محوری در ایجاد نگرش مثبت دارند. همچنین، حمایت خانواده و اهمیت دادن به زبان و ادبیات در محیط خانه، تاثیر بسزایی در شکل گیری این نگرش دارد. در پایان، با تکیه بر یافته ها، پیشنهاداتی کاربردی برای معلمان، برنامه ریزان درسی، والدین و سیاست گذاران آموزشی جهت ارتقاء نگرش دانش آموزان نسبت به درس فارسی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

نگرش دانش آموزان ، درس فارسی ، دوره ابتدایی ، یادگیری زبان ، مهارت های زبانی ، هویت فرهنگی