نقش معماری و محیط آموزشی مدارس در ایجاد خلاقیت و نوآوری دانش آموزان

دگرگونی های شکلی مدارس،انعکاس ایدئولوژی تربیتی در هر دوره است. و الگوی مدارس امروزی ایران که با ساختاری یکنواخت و بدون تحول، از ابتدای قرن ۱۹ تا به امروز در حال تکرار شدن است؛ماحصل تحولی بنیادی در فرهنگ جامعه در دوران قاجار و پهلوی بوده است. که متاسفانه علیرغم پیشرفت چشمگیر محتوای آموزشی تا به امروز،الگوی محیطی مدارس از همراهی و حرکت به موازات این پیشرفت بازمانده است. کالبدی مدارس تاریخی ایران نشان می دهد که این مدارس با مشخصات معماری عمدتا درونگرا ساخته شده اند و بر اساس ویژگی های فضایی معماری دارای عناصری چون حجره،میانسرا،مدرس،کتابخانه بوده و با آنچه که مقصود نظام تعلیم و تربیت قدیم بوده است،کاملا مطابقت داشته؛ و از مدارس دوران صفوی میتوان بعنوان منصه ظهور تطابق معماری با تعلیم و تربیت اسلامی یاد کرد. اما از آنجا که امروزه محتوای آموزشی صرفا محدود به مسائل دینی نمیشود،بکارگیری مستقیم شاخصه ها و یا بعبارتی تکرار دقیق کالبد مدارس سنتی در طراحی یک مدرسه امروزی،موضوعیت پیدا نمی کند. از طرفی هم،از آنجا که بدنبال تبیین الگویی برای مدارسمان هستیم؛همه ی آنچه که از مقایسه ی میان مدارس کشورهای مترقی با مدارس ما به چشم می آید هم، قابل اقتباس و بکارگیری نیست.چراکه هم به لحاظ جایگاه فرهنگی،تربیتی و جهان بینی متفاوتیم و هم بایستی معیارهای توسعه یافتگی کشورمان را مدنظر بگیریم تا الگوی کالبدی را که حدود یک قرن است در برار تغییر مقاومت میکند به آرامی به سمت تحول سوق دهیم. بر این اساس این پژوهش در صدد است به بررسی نقش معماری و محیط آموزشی مدارس در ایجاد خلاقیت و نوآوری دانش آموزان بپردازد.

کلیدواژه ها:

مدارس سنتی و نوین ، فضای آموزشی ، اهمیت خلاقیت