چگونه تدریس تعاملی در حوزه بهداشت ،دانش آموزان را به نگهبانان سلامت خود وجامعه تبدیل می کند؟

رویکردهای سنتی در آموزش سلامت عمومی که بر انتقال صرف دانش استوارند، اغلب در ایجاد تحول رفتاری و توانمندسازی دانش آموزان ناکارآمد هستند. این پژوهش با هدف پاسخ به این پرسش محوری انجام شد که: «چگونه تدریس تعاملی در حوزه بهداشت، دانش آموزان را به نگهبانان سلامت خود و جامعه تبدیل می کند؟» روش تحقیق این مطالعه، نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. نمونه آماری شامل ۱۲۰ دانش آموز مقطع متوسطه دوم بود که به دو گروه ۶۰ نفره (مداخله و کنترل) تقسیم شدند؛ گروه مداخله به مدت ۶ هفته تحت آموزش های تعاملی شامل یادگیری مبتنی بر حل مسئله (PBL) و شبیه سازی قرار گرفت. ابزارهای جمع آوری داده شامل پرسشنامه خودکارآمدی سلامت (HSES) و مقیاس سواد سلامت انتقادی (CHLS) بود که در کنار مصاحبه های کیفی مورد تحلیل قرار گرفت. یافته های آماری نشان داد که میانگین نمرات گروه مداخله به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود ($p < .۰۰۱$) و تدریس تعاملی توانست میزان خودکارآمدی فردی ($\eta_p^۲ = ۰.۴۱$) و سواد سلامت اجتماعی ($\eta_p^۲ = ۰.۲۸$) را به شکل چشمگیری ارتقا دهد. نتایج کیفی نیز موید سه تم اصلی «احساس مالکیت نسبت به سلامت»، «کاهش ترس از مداخله» و «گذار از انفعال به کنشگری» بود. در نهایت نتیجه گیری شد که رویکرد تعاملی، فراتر از یک ابزار آموزشی، به عنوان کاتالیزوری برای تبدیل دانش آموزان به عاملان تغییر در جامعه عمل می کند و ضرورت دارد سیاست گذاران آموزشی، مدل های مشارکتی را جایگزین روش های سخنرانی سنتی در برنامه های درسی بهداشت نمایند.

کلیدواژه ها:

تدریس تعاملی ، آموزش بهداشت ، نگهبانان سلامت ، خودکارآمدی ، سواد سلامت اجتماعی