کارکرد آموزش مثبت اندیشی در ارتقای مهارت های ارتباطی و کاهش فشار روانی دانش آموزان؛چالش ها و فرصت ها

آموزش مثبت اندیشی به عنوان یکی از رویکردهای نوین روان شناسی تربیتی، با تمرکز بر تقویت نگرش های سازنده، خودکارآمدی، خوش بینی و مهارت های اجتماعی، می تواند نقش مهمی در ارتقای توانمندی های فردی و کاهش فشار روانی دانش آموزان ایفا کند. هدف از این پژوهش مروری، بررسی کارکرد آموزش مثبت اندیشی در بهبود مهارت های ارتباطی و کاهش فشار روانی دانش آموزان و ارائه چارچوب علمی کاربردی برای استفاده از این رویکرد در محیط های آموزشی است. نتایج نشان می دهد که آموزش مثبت اندیشی موجب افزایش خودکارآمدی، اعتماد به نفس، شادکامی و امید دانش آموزان می شود و به آنان کمک می کند تا توانایی مدیریت هیجانات و فشارهای روانی تحصیلی را بهبود بخشند. علاوه بر این، مهارت های ارتباطی، تعاملات بین فردی و توانایی برقراری روابط سازنده دانش آموزان با همسالان و معلمان تقویت می شود. بررسی پیشینه مطالعات داخلی و بین المللی حاکی از آن است که بهره گیری از روش های آموزش مثبت اندیشی در قالب فعالیت های گروهی، تمرین های عملی، بازسازی شناختی و آموزش مهارت های مقابله ای، اثرات قابل توجهی بر کاهش اضطراب تحصیلی و افزایش کیفیت یادگیری دارد. همچنین، ایجاد محیط مدرسه ای حمایت کننده و انگیزشی از طریق آموزش مثبت اندیشی، می تواند مشارکت اجتماعی دانش آموزان و توسعه مهارت های هیجانی آنان را تسهیل کند. با توجه به اهمیت سلامت روان و تعاملات اجتماعی در موفقیت تحصیلی، ادغام آموزش مثبت اندیشی در برنامه های درسی و تربیتی مدارس توصیه می شود. این رویکرد می تواند به عنوان یک ابزار علمی و عملی برای تقویت مهارت های روان شناختی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد و زمینه رشد فردی و اجتماعی آنان را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

آموزش مثبت اندیشی ، مهارت های ارتباطی ، فشار روانی ، خودکارآمدی ، اضطراب تحصیلی ، شادکامی ، تعاملات اجتماعی