نقش آموزش مبتنی بر هوش هیجانی در توسعه خودکنترلی و تصمیم گیری دانش آموزان ابتدایی (مطالعه موردی شهرستان سقز)

هوش هیجانی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در توسعه مهارت های فردی و اجتماعی دانش آموزان شناخته می شود و نقش مهمی در خودکنترلی و تصمیم گیری آنان ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش مبتنی بر هوش هیجانی در ارتقای خودکنترلی و تصمیم گیری دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان سقز در سال ۱۴۰۳ انجام شد. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و همبستگی بوده و جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه های سوم تا ششم مدارس ابتدایی شهرستان سقز با حجم نمونه ۲۵۰ نفر می باشد که با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه هوش هیجانی بار-آن و مقیاس خودکنترلی و تصمیم گیری استاندارد بوده و اعتبار و پایایی آن با آزمون پایایی کرونباخ α ≥ ۰٫۸ در سال ۱۴۰۳ تایید شد.یافته های پژوهش نشان داد که آموزش مبتنی بر هوش هیجانی تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش خودکنترلی و کیفیت تصمیم گیری دانش آموزان دارد (p < ۰.۰۱). همچنین، تحلیل داده ها حاکی از آن بود که ارتقای هوش هیجانی می تواند نقش میانجی در بهبود توانمندی های رفتاری و اجتماعی کودکان ایفا کند. نتایج این پژوهش تاکید می کند که ادغام آموزش هوش هیجانی در برنامه های درسی مدارس ابتدایی، به ویژه در شهرستان سقز، می تواند توسعه فردی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان را تقویت نماید.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، خودکنترلی ، تصمیم گیری ، آموزش ابتدایی