یادگیری سلامت و انسان محوری

یادگیری سلامت و انسان محوری به عنوان یک پارادایم نوین در آموزش پزشکی و نظام سلامت، با هدف ارتقای کیفیت مراقبت و تمرکز بر نیازهای واقعی بیمار شکل گرفته است. این رویکرد، انتقال از مدل های سنتی و بیمارمحور به سمت مدل هایی است که در آن انسان به عنوان یک موجود کامل با ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و معنوی در نظر گرفته می شود. در این مقاله، به بررسی جامع مفاهیم یادگیری سلامت با رویکرد انسان محوری پرداخته شده و ابعاد مختلف آن از جمله اهمیت ارتباط موثر بین پزشک و بیمار، نقش آموزش مداوم، و استفاده از فناوری های نوین در خدمت انسان مورد تحلیل قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که پیاده سازی استراتژی های یادگیری سلامت مبتنی بر انسان محوری، نه تنها رضایت بیمار را افزایش می دهد، بلکه نتایج بالینی و ایمنی بیمار را نیز بهبود می بخشد. این پژوهش با روش کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع انجام شده و در نهایت پیشنهاداتی برای سیاست گذاران و آموزشگران حوزه سلامت ارائه می گردد تا با تلفیق این رویکرد در برنامه های درسی، نسل جدیدی از ارائه دهندگان مراقبت سلامت تربیت شوند که همدلی و کرامت انسانی را در اولویت کار خود قرار دهند.

کلیدواژه ها:

یادگیری سلامت ، انسان محوری ، آموزش پزشکی ، رضایت بیمار ، ارتباط بالینی ، ایمنی بیمار ، کرامت انسانی