نقش بازی محور در آموزش ابتدایی: افزایش یادگیری و مشارکت دانش آموزان

آموزش ابتدایی به عنوان سنگ بنای نظام آموزشی هر کشور، نیازمند رویکردهایی است که با ویژگی های رشدی و ذهنی کودکان همخوانی داشته باشد. در میان روش های مختلف، رویکرد بازی محور به دلیل انطباق با ماهیت کودکانه و ذاتی بازی، جایگاه ویژه ای در برنامه های درسی پیشرفته پیدا کرده است. هدف این مقاله بررسی نقش آموزش بازی محور در ارتقای سطح یادگیری و افزایش مشارکت فعال دانش آموزان در مقطع ابتدایی است. با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و مرور منابع معتبر، نشان داده می شود که بازی های آموزشی با ایجاد انگیزه درونی، کاهش اضطراب و فراهم کردن بسترهای تجربه مستقیم، فرآیند یاددهی-یادگیری را تسهیل می کنند. نتایج حاصله حاکی از آن است که ادغام بازی در فرآیند آموزش نه تنها پیشرفت تحصیلی را در دروستی مانند ریاضیات و علوم بهبود می بخشد، بلکه مهارت های اجتماعی، عاطفی و شناختی دانش آموزان را نیز تقویت می کند. این پژوهش در نهایت به این نتیجه می رسد که تغییر پارادایم از آموزش سنتی به آموزش تعاملی و مبتنی بر بازی، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای تربیت نسل خلاق و باانگیزه است.

کلیدواژه ها:

آموزش بازی محور ، یادگیری فعال ، مشارکت دانش آموزان ، دوره ابتدایی ، انگیزه تحصیلی ، رشد شناختی