نقش مدیریت آموزشی بر ارتقای کیفیت تدریس و یادگیری دانش آموزان

هدف اصلی این مقاله, شناسایی و تحلیل پژوهش های انجام شده در حوزه مدیریت تعلیم و تربیت و بررسی اثر آن بر عملکرد معلمان و دانش آموزان می باشد. از اهداف فرعی می توان به شناسایی مدل های مدیریتی نوین, ارزیابی مزایا و چالش های اجرای آن ها در نظام های آموزشی, و ارائه راهکارهایی جهت بهبود فرآیندهای آموزشی اشاره نمود در این مطالعه از رویکرد مروری سیستماتیک بهره گرفته شده است. مقالات و پژوهش های منتشر شده در پایگاه های اطلاعاتی معتبر با استفاده از معیارهای انتخاب مشخص (شامل اعتبار علمی, ارتباط موضوعی, سال انتشار و کاربرد نتایج) جمع آوری و تحلیل شده اند. همچنین, روش تحلیل محتوا برای استخراج مفاهیم کلیدی و تدوین چارچوب نظری مربوط به مدیریت تعلیم و تربیت به کار گرفته شده است؛ یافته های به دست آمده نشان می دهد که استفاده از رویکردهای مدیریتی نوین مانند مدیریت مشارکتی, برنامه ریزی استراتژیک, و بکارگیری فناوری های نوین, تاثیر قابل توجهی در ارتقای عملکرد معلمان و بهبود پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارد. همچنین, اجرای دوره های آموزشی مستمر برای مدیران و معلمان و ایجاد یک فرهنگ سازمانی حمایتی از جمله عواملی هستند که موجب افزایش انگیزه و بهبود کیفیت آموزشی می شوند. این مطالعه همچنین به چالش هایی مانند مقاومت در برابر تغییر, محدودیت منابع مالی و انسانی, و عدم همگام سازی سیاست های آموزشی و مدیریتی اشاره داشته و راهکارهایی جهت رفع این موانع پیشنهاد نموده است. در نهایت, نتایج حاصل از این مرور علمی حاکی از آن است که تدوین و اجرای سیاست های کلان مبتنی بر مدیریت تعلیم و تربیت می تواند منجر به تغییرات اساسی در نظام های آموزشی شود.

کلیدواژه ها:

تعلیم وتربیت ، سیاست های آموزشی ، عملکرد معلمان ، یادگیری