بهبود مشارکت در فعالیت های کلاسی با بهره گیری از یادگیری معکوس

در دوران معاصر، سیستم های آموزشی در پی اتخاذ استراتژی هایی هستند که فراگیران را از وضعیت منفعلانه رها سازند و آن ها را به طور موثر در جریان فرآیند اکتساب دانش مشارکت دهند. رویکرد یادگیری معکوس، به عنوان یکی از ابتکارات نوین در عرصه تعلیم و تربیت، با انتقال مراحل جذب مطالب درسی به فضای خارج از محیط آموزشی و تاکید بر فعالیت های حل معضلات و تعاملات سازنده درون کلاس، قابلیت قابل توجهی برای دستیابی به این مقصود ایفا می کند. مقصود اصلی این نوشتار، تحلیل و تشریح تاثیرات رویکرد یادگیری معکوس بر تعزیز سطح درگیری و تعاملات آموزشی دانش آموزان مقطع دبستان است. این پژوهش با اتخاذ شیوه توصیفی-تحلیلی و بهره گیری از منابع کتابخانه ای، به ارزیابی نتایج تحقیقات پیشین و دیدگاه های متخصصان این زمینه پرداخته است. یافته های استخراج شده از این تحلیل حاکی از آن است که پیاده سازی رویکرد یادگیری معکوس، اثرات سازنده و برجسته ای بر چرخه تعلیم و تعلم اعمال می نماید. برجسته ترین دستاوردها و فواید این الگو عبارتند از: ارتقای چشمگیر میزان حضور فعال دانش آموزان در محتوای درسی، تقویت توانایی های ارتباطی و تعاملات گروهی مفید، و تعمیق فهم مفهومی و کاربردی از مباحث آموزشی. در چارچوب این الگو، مربی نقش هدایتگر را بر عهده دارد و فراگیران از طریق همیاری جمعی به مواجهه با چالش ها مبادرت می ورزند، که این امر سبب بالندگی اعتماد به نفس و کاهش تنش های مرتبط با فرآیند یادگیری می گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، روش تدریس معکوس ، کلاس معکوس ، شایستگی های دیجیتال