نقش نهادهای آموزشی در پیشگیری از ایجاد بحران های هویتی و رفتاری میان دانش آموزان

آدمی از آغاز پیدایش به صورت تکامل یافته کنونی درباره ویژگی های روانی و رفتاری خو د کنجکاو و در جستجوی اصول و معیارهایی برای سلامت روان خود بوده است. از زمان های بسیار دور، فیلسوفان و دانشمندان در باره بیماری و سلامت، نظریه ای ارائه کرده اند و همچنین ادیان، مذاهب الهی و مکاتب گوناگون فکری و تربیتی، قوانین و رهنمودهایی به منظور ارتقاء شرایط روانی آدمی در زمینه کسب هویت ، ویژگی های شخصیتی، مسائل درون فردی و بین فردی، رفتارهای انطباقی و چگونگی برآوردن نیازهای غریزی و انگیزه ها و موارد بی شمار دیگر بیان کردند. انسان ها در جریان رشد خود مراحل مختلفی را پشت سر می گذارند که هیچ کدام از این مراحل خالی از تحول نیست و هر مرحله از رشد، تغییرات و دگرگونی های مختص خود را دارد. یکی از مهمترین و حساس ترین مراحل زندگی فرد، مرحله نوجوانی است. نوجوانی دوره پیچیده ای از رشد انسان است و در واقع صرف نظر از دوره نوزادی، در هیچ دوره ای از زندگی، تغییراتی به اندازه نوجوانی رخ نمی دهد. این دوره، دوره ای است که هم برای تکامل انسان یعنی تکامل معنوی، روحی و عرفانی انسان می تواند سرنوشت ساز باشد و هم اگر به آن توجه نشود ممکن است منشاء و نقطه بروز انحراف در زندگی انسان باشد. بر این اساس این پژوهش در صدد است به نقش نهادهای آموزشی در پیشگیری از ایجاد بحران های هویتی و رفتاری میان دانش آموزان بپردازد.

کلیدواژه ها:

بحران هویتی ، خودشناسی ، تحولات زندگی ، دانش آموزان