تاثیر روش های تدریس فعال بر یادگیری پایدار دانش آموزان

روش های تدریس فعال به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، به طور گسترده ای به عنوان عاملی موثر در بهبود یادگیری دانش آموزان مطرح شده اند. این روش ها شامل تدریس مبتنی بر پروژه، یادگیری مشارکتی، حل مسئله، گفت وگوهای گروهی و کلاس های معکوس می باشند که مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند یادگیری را هدف قرار می دهند. پژوهش های اخیر نشان می دهند که به کارگیری روش های تدریس فعال نه تنها سطح درک و فهم مفاهیم را ارتقا می دهد، بلکه باعث افزایش انگیزه، تفکر انتقادی، خودتنظیمی یادگیری و حفظ بلندمدت مطالب نیز می شود. علاوه بر این، تدریس فعال با فراهم کردن فرصت های بیشتر برای همکاری، گفت وگو و بازخورد مستمر، به یادگیری پایدار و توانمندسازی دانش آموزان کمک می کند، به گونه ای که آن ها توانایی به کارگیری آموخته ها در موقعیت های واقعی را پیدا می کنند. با وجود این، اجرای موفق روش های فعال نیازمند آموزش معلمان، برنامه ریزی دقیق و سازگاری با نیازهای یادگیرندگان است. هدف این مقاله تحلیل اثرات روش های تدریس فعال بر یادگیری پایدار دانش آموزان در زمینه های مختلف آموزشی است تا بتواند چشم اندازی جامع و تحلیلی از این رویکرد فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، یادگیری پایدار ، یادگیری مشارکتی ، یادگیری مبتنی بر پروژه ، انگیزش تحصیلی