پذیرش هوش مصنوعی در محیط های آموزشی: مطالعه فرصت ها، موانع و تاثیرات بر کنش های اجتماعی مدرسه

پذیرش هوش مصنوعی در محیط های آموزشی، فرآیندی پیچیده و چندوجهی است که فراتر از استقرار صرف فناوری، مستلزم تحولی فرهنگی و سازمانی در مدرسه می باشد. اهمیت بررسی این فرآیند از نقش تعیین کننده ی نهاد مدرسه در جامعه پذیری نسل آینده و همچنین سرمایه گذاری عظیم مادی و انسانی در این عرصه نشات می گیرد. بیان مسئله ی اصلی این مقاله بر این چالش متمرکز است که علی رغم شواهد فزاینده ی ظرفیت های هوش مصنوعی، سرعت و عمق پذیرش آن در محیط های آموزشی با موانع ساختاری، فرهنگی و انسانی قابل توجهی مواجه است و این فرآیند، تاثیرات عمیقی بر کنش های اجتماعی درون مدرسه خواهد گذاشت. از یک سو، فرصت های قابل توجهی مانند افزایش کارایی اداری، ایجاد سیستم های پشتیبانی تصمیم گیری برای مدیران و معلمان، و امکان ارائه ی بازخورد دقیق و مبتنی بر داده بر فرآیند تدریس، پذیرش این فناوری را وسوسه انگیز می سازد. با این حال، موانع گسترده ای از جمله کمبود زیرساخت های فنی و مالی، مقاومت در برابر تغییر از سوی ذی نفعان (معلمان، دانش آموزان، والدین)، نگرانی های جدی درباره امنیت داده ها و حریم خصوصی، و فقدان دانش فنی و حرفه ای لازم، مسیر پذیرش را ناهموار می کند. این تعامل میان فرصت ها و موانع، به نوبه خود، تاثیرات شگرفی بر کنش های اجتماعی مدرسه بر جای می گذارد. این تاثیرات می تواند شامل دگرگونی در رابطه ی قدرت بین معلم و دانش آموز، تغییر در پویایی گروه های همسالان، شکل گیری هنجارهای جدید ارتباطی و ارزیابی، و حتی تعدیل در تعاملات مدرسه با والدین و جامعه باشد. بنابراین، این مقاله در پی مطالعه ای جامع است که نشان دهد پذیرش موفق هوش مصنوعی در مدرسه، نیازمند رویکردی کل نگر است که به موعد توجه به فرصت های فنی، به تحلیل و مدیریت موانع و به ویژه تامل در بازطراحی الگوهای کنش اجتماعی در فضای جدید آموزشی بپردازد تا از تقلیل این پذیرش به یک شکاف دیجیتالی جدید یا تضعیف نقش اجتماع ساز مدرسه جلوگیری کند.

کلیدواژه ها:

پذیرش هوش مصنوعی ، محیط آموزشی ، موانع اجرایی ، کنش اجتماعی ، مدرسه