تاثیر ارزشیابی توصیفی بر عزت نفس دانش آموزان ابتدایی

ارزشیابی توصیفی به عنوان یکی از رویکردهای نوین در آموزش ابتدایی، با تمرکز بر بازخورد مستمر و فردمحور، نقش مهمی در توسعه جنبه های روانی و رفتاری دانش آموزان ایفا می کند. برخلاف روش های سنتی که بیشتر بر نمره و مقایسه میان دانش آموزان تاکید دارند، ارزشیابی توصیفی با توجه به پیشرفت فردی و ارائه بازخورد سازنده، می تواند عزت نفس، خودکارآمدی و انگیزه یادگیری دانش آموزان را تقویت نماید. اهمیت این رویکرد در پرورش شخصیت و رفتارهای اجتماعی کودکان، توجه پژوهشگران و معلمان را در سال های اخیر به خود جلب کرده است. این مقاله با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بدون استفاده از جامعه آماری، به بررسی روابط مفهومی میان ارزشیابی توصیفی و عزت نفس دانش آموزان ابتدایی پرداخته است. داده ها از طریق مرور و تحلیل منابع علمی داخلی و بین المللی جمع آوری شده و اثرات روانی و رفتاری این نوع ارزشیابی مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین، چالش ها و محدودیت های اجرای ارزشیابی توصیفی و نحوه مدیریت آن در محیط کلاس تحلیل شده اند تا چارچوبی مفهومی برای فهم اثرات این روش فراهم شود. نتایج تحلیل نشان می دهد که ارزشیابی توصیفی می تواند عزت نفس و خودکارآمدی دانش آموزان را افزایش دهد، رفتارهای مشارکتی و مثبت در کلاس را تقویت کند و محیطی حمایتی و انگیزشی برای یادگیری فراهم آورد. با این حال، مولفه هایی مانند مهارت معلم، هماهنگی با والدین و مدیریت بار کاری نقش مهمی در موفقیت این روش دارند. یافته ها می تواند معلمان و سیاست گذاران آموزشی را در بهبود روش های ارزشیابی و ارتقای سلامت روانی دانش آموزان راهنمایی کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، عزت نفس ، دانش آموزان ابتدایی ، خودکارآمدی.