بررسی تاثیر روش تدریس معلم بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف از این پژوهش، بررسی جامع و تحلیلی تاثیر روش های تدریس مختلف معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. روش تدریس به عنوان یکی از عوامل کلیدی در فرایند یاددهی-یادگیری، نقش محوری در شکل دهی به تجربیات آموزشی و نتایج تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. این مقاله با رویکردی مروری و کتابخانه ای، به تحلیل ادبیات نظری و تجربی موجود در زمینه روش های تدریس فعال و سنتی و پیامدهای آن ها بر عملکرد آکادمیک دانش آموزان می پردازد. مبانی نظری تبیین کننده ارتباط روش تدریس با نظریه های یادگیری از جمله سازنده گرایی، رفتارگرایی و شناختی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش های داخلی و خارجی نشان می دهند که روش های تددریس دانش آموز-محور، تعاملی، مشارکتی و مبتنی بر حل مسئله، در مقایسه با روش های سنتی معلم محور و انتقال دهنده صرف اطلاعات، به طور معناداری منجر به افزایش انگیزه، عمق یادگیری، مهارت های تفکر انتقادی و در نهایت، پیشرفت تحصیلی بهتر در دانش آموزان می شوند. تفاوت های فردی دانش آموزان، ویژگی های محتوای درسی، و صلاحیت های حرفه ای معلم نیز به عنوان عوامل تعدیل کننده این رابطه شناسایی شده اند. در نهایت، با جمع بندی یافته ها، نتیجه گیری هایی ارائه و پیشنهاداتی کاربردی برای بهبود اثربخشی روش های تدریس و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مطرح شده است که می تواند برای برنامه ریزان درسی، معلمان، مدیران آموزشی و پژوهشگران مفید واقع گردد. تاکید بر آموزش ضمن خدمت معلمان در زمینه روش های نوین و ایجاد محیط های یادگیری پویا از جمله این پیشنهادات است.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، پیشرفت تحصیلی ، معلم ، یادگیری فعال ، آموزش و پرورش ، عوامل آموزشی