نقش آموزش تلفیقی سنت و فناوری در یادگیری دانش آموزان عشایری

کلاس های چندپایه عشایری به دلیل شرایط خاص جغرافیایی، فرهنگی و اجتماعی، یکی از پیچیده ترین و در عین حال مهم ترین بخش های نظام آموزشی کشور محسوب می شوند. این مقاله با هدف بررسی عمیق چالش های پیش روی آموزش در این کلاس ها و ارائه راهکارهای اثربخش مبتنی بر نظریه های آموزشی و تجربیات موفق داخلی و بین المللی تدوین شده است. روش پژوهش، کیفی از نوع تحلیل محتوا و مطالعه اسنادی است که با رویکرد تحلیلی-توصیفی انجام پذیرفته است. یافته ها نشان می دهد که مسائلی همچون ناپایداری جمعیت دانش آموزی، کمبود معلمان آموزش دیده، محدودیت منابع و مواد آموزشی، تفاوت سنی و پایه های تحصیلی در یک کلاس، و عدم تطابق برنامه درسی با بافت فرهنگی عشایری، مهم ترین موانع آموزش کیفی در این مناطق هستند. در عین حال، راهکارهایی مانند آموزش معلمان چندپایه نگری، توسعه برنامه درسی منعطف، استفاده از فناوری های آموزشی سازگار با شرایط عشایری، و طراحی مدل های مشارکتی مبتنی بر جامعه محلی می تواند اثربخشی این کلاس ها را افزایش دهد. این مقاله در نهایت پیشنهادهایی را برای سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مدارس عشایری ، آموزش تلفیقی ، فناوری آموزشی ، فرهنگ بومی ، یادگیری مشارکتی