بررسی تاثیر جابه جایی فصلی محل زندگی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان عشایری (با تمرکز بر افت تحصیلی و نقش معلمان سیار)

تحصیل دانش آموزان عشایری یکی از مهم ترین دغدغه های نظام آموزشی در تحقق عدالت تربیتی است. ماهیت کوچ نشینی فصلی و جابه جایی مکرر محل زندگی، چالش های جدی در تداوم یادگیری و بروز افت تحصیلی در این دانش آموزان ایجاد می کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر این جابه جایی بر پیشرفت تحصیلی و نقش تسهیل گری معلمان سیار انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و داده های میدانی محدود است. نتایج اولیه نشان می دهد که بین تعداد جابه جایی های سالانه و میزان افت تحصیلی همبستگی معناداری وجود دارد. همچنین، اثربخشی معلمان سیار در حفظ پیوستگی آموزشی مستلزم ارائه حمایت های لجستیکی و محتوایی خاص است. این تحقیق بر ضرورت طراحی مدل های آموزشی منعطف که تداوم آموزش را در طول سال تحصیلی تضمین کند، تاکید می نماید.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان عشایری ، افت تحصیلی ، جابه جایی فصلی ، آموزش سیار ، پیوستگی یادگیری