نقش هوش هیجانی در بهبود فرایند یادگیری و پرورش مهارت های اجتماعی دانش آموزان

در ده های اخیر، هوش هیجانی بهعنوان یکی از مولفه های کلیدی در موفقیت تحصیلی و رشد فردی دان شآموزان، مورد توجه پژوهشگران تعلیم و تربیت قرار گرفته است. این پژوهش با هدف بررسی نقش هوش هیجانی در بهبود فرایند یادگیری و پرورش مهارت های اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. هوش هیجانی، شامل توانایی درک، کنترل و به کارگیری هیجانها در موقعیت های مختلف زندگی است و میتواند بر کیفیت تعاملات فردی، خودتنظیمی رفتاری و انگیزش درونی اثرگذار باشد. در نظام آموزشی امروز، صرف تمرکز بر هوش شناختی یا مهارتهای فنی کافی نیست، بلکه پرورش مولفههای عاطفی و اجتماعی یادگیری نیز اهمیت فزایندهای یافته است . روش پژوهش از نوع توصیفی- تحلیلی بوده و دادهها از طریق مرور منابع علمی معتبر و مطالعات پیشین در حوزه روا نشناسی تربیتی و آموزش گردآوری شد هاند. یافتهها نشان میدهند که میان میزان هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی، انگیزش یادگیری، تعامل مثبت با معلمان و همسالان رابطهای مستقیم و معنادار وجود دارد. دانشآموزانی که از سطح بالاتری از هوش هیجانی برخوردارند، در مواجهه با چال شهای آموزشی، کنترل هیجانات، مدیریت استرس و همکاری گروهی عملکرد بهتری نشان میدهند. همچنین، آموزش مهارتهای هیجانی در قالب برنامههای آموزشی هدفمند، موجب افزایش خودآگاهی، همدلی، مسئولیتپذیری و مهارتهای ارتباطی در آنان میشود . نتایج این پژوهش بر ضرورت بازنگری در محتوای آموزشی و شیوههای تدریس تاکید دارد تا علاوه بر رشد شناختی، زمینه پرورش هیجانی و اجتماعی دانشآموزان نیز فراهم شود. در نهایت، پیشنهاد میشود نظام تعلیم و تربیت با طراحی برنامههای آموزشی مبتنی بر هوش هیجانی، معلمان را برای ایجاد محیطهای یادگیری حمایتی و تعاملی توانمند سازد .

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، یادگیری ، مهارت های اجتماعی ، تعلیم و تربیت ، انگیزش تحصیلی