بررسی رابطه سبک فرزندپروری والدین و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان نابینا

خودپنداره تحصیلی به عنوان یکی از مهم ترین سازه های روان شناختی، نقشی بنیادین در موفقیت تحصیلی، سازگاری اجتماعی و سلامت روان دانش آموزان ایفا می کند. این موضوع در دانش آموزان نابینا که با محدودیت های حسی و چالش های یادگیری خاصی روبرو هستند، اهمیتی دوچندان می یابد. خانواده به عنوان نخستین کانون اجتماعی، با سبک فرزندپروری خود می تواند بستر رشد یا توقف خودپنداره مثبت را فراهم آورد. هدف از انجام این مقاله، بررسی و تبیین رابطه میان سبک های مختلف فرزندپروری والدین و خودپنداره تحصیلی در دانش آموزان نابینا بود. این مطالعه به شیوه مروری و کتابخانه ای انجام پذیرفت. نتایج بررسی نشان داد که سبک فرزندپروری مقتدرانه که با ویژگی های محبت بالا، حمایت عاطفی و نظارت منطقی همراه است، بیشترین تاثیر مثبت را بر ارتقای خودپنداره تحصیلی دانش آموزان نابینا دارد و منجر به افزایش اعتمادبه نفس و استقلال آن ها می شود. در مقابل، سبک های مستبدانه، سهل گیرانه و طردکننده با ایجاد احساس ناتوانی، وابستگی و بی ارزشی، پیامدهای منفی بر باورهای تحصیلی این دانش آموزان داشته و خودپنداره آن ها را تضعیف می کنند. همچنین، نقش میانجی حمایت عاطفی و تعادل بین استقلال و حمایت والدین در انتقال موثر این تاثیرات به محیط مدرسه تایید شد. بنابراین، سبک فرزندپروری والدین پیش بین مهمی برای سطح خودپنداره تحصیلی دانش آموزان نابینا است.

کلیدواژه ها:

سبک فرزندپروری ، خودپنداره تحصیلی ، دانش آموزان نابینا ، خانواده ، سبک مقتدرانه