جایگاه هنرهای بومی در برنامه درسی مدارس

هنرهای بومی به عنوان بخشی از میراث فرهنگی هر جامعه، نقش مهمی در شکل دهی هویت فرهنگی و تربیت جامع دانش آموزان دارند. با وجود این اهمیت، جایگاه هنرهای بومی در برنامه درسی مدارس ایران هنوز به طور کامل تثبیت نشده و اغلب محدود به فعالیت های هنری عمومی و غیرتخصصی است. این پژوهش با هدف بررسی جایگاه هنرهای بومی در مدارس، نقش آن ها در ارتقای مهارت ها و ارزش های فردی و اجتماعی دانش آموزان و شناسایی موانع موجود انجام شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که آموزش هنرهای بومی علاوه بر تقویت مهارت های هنری، موجب پرورش خلاقیت، اعتمادبه نفس، مهارت های اجتماعی و اخلاقی، و افزایش انگیزه یادگیری دانش آموزان می شود. همچنین، حضور این هنرها در مدارس به حفظ و بازتولید میراث فرهنگی، تقویت تعلق فرهنگی و انسجام اجتماعی کمک می کند و زمینه ای برای توسعه پایدار فرهنگی و اقتصادی فراهم می آورد. از سوی دیگر، کمبود معلمان متخصص، نبود منابع آموزشی مناسب و کم توجهی سیاست گذاران از مهم ترین چالش های گنجاندن هنرهای بومی در برنامه درسی مدارس محسوب می شوند. بنابراین، ادغام هنرهای بومی در برنامه درسی به عنوان یک راهبرد چندبعدی آموزشی و فرهنگی می تواند هم به رشد فردی و اجتماعی دانش آموزان کمک کند و هم سرمایه فرهنگی و اجتماعی کشور را تقویت نماید.

کلیدواژه ها:

هنرهای بومی ، برنامه درسی مدارس ، هویت فرهنگی ، آموزش هنر