مقایسه رویکرد آموزش خواندن و نوشتن در برنامه درسی ایران با روش های جهانی

آموزش سواد پایه، شامل خواندن و نوشتن، به عنوان ستون اصلی نظام های آموزشی، نقشی حیاتی در توسعه فردی و اجتماعی ایفا می کند. این مطالعه با هدف مقایسه و تبیین رویکرد آموزش خواندن و نوشتن در برنامه درسی جمهوری اسلامی ایران با روش های رایج جهانی انجام شده است تا ضمن شناسایی نقاط قوت و ضعف، تمایزهای فلسفی و کاربردی این دو رویکرد مشخص گردد. روش انجام این پژوهش به شیوه مروری و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای بوده است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که رویکرد ایران در آموزش خواندن و نوشتن بر بنیان های نظری اسلامی-ایرانی استوار است و هدف آن تربیت انسانی متعهد و دارای هویت دینی و ملی در کنار کسب مهارت است. در این رویکرد، محتوای آموزشی غنی از متون ادبی، دینی و تاریخی است و نقش زبان فارسی به عنوان حامل فرهنگ بسیار پررنگ است. در مقابل، روش های جهانی بیشتر بر مکاتب پراگماتیستی و شناختی متمرکزند و هدف اصلی آن ها کارایی، تفکر انتقادی و موفقیت در جامعه دیجیتال است. همچنین در روش های تدریس و سنجش، ایران در حال گذار از روش های سنتی به سمت روش های فعال است، در حالی که نظام های جهانی از ابزارهای تکنولوژیک پیشرفته و ارزشیابی های مستمر و کیفی بهره می برند. همچنین نتایج حاصله حاکی از آن است که تفاوت اصلی میان برنامه درسی ایران و الگوهای جهانی در فلسفه آموزشی نهفته است؛ جایی که ایران بر تعالی معنوی و حفظ هویت تاکید دارد و جهان بر مهارت های کاربردی تمرکز می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش خواندن و نوشتن ، برنامه درسی ایران ، روش های جهانی ، سند تحول بنیادین ، سوادآموزی ، ارزش های اسلامی-ایرانی