بررسی عزت نفس و سازگاری اجتماعی دانش آموزان نابینا در مدارس عادی نسبت به مدارس استثنایی

آموزش و پرورش دانش آموزان نابینا همواره یکی از چالش های اساسی در نظام های آموزشی بوده است، به ویژه در خصوص انتخاب میان مدارس استثنایی و مدارس عادی. هدف اصلی این مطالعه، بررسی و مقایسه میزان عزت نفس و سازگاری اجتماعی دانش آموزان نابینا در این دو بستر آموزشی متفاوت است تا مشخص شود کدام محیط می تواند زمینه های رشد همه جانبه و آمادگی برای زندگی اجتماعی را بهتر فراهم کند. این مطالعه به شیوه کیفی و با رویکرد توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته های به دست آمده نشان داد که هر دو نوع مدرسه دارای مزایا و معایب خاص خود هستند. مدارس استثنایی با فراهم کردن امکانات تخصصی، محیط امن و همدلانه و حذف مقایسه های نابرابر با همسالان بینا، در تقویت عزت نفس تحصیلی و کاهش اضطراب موثرند، اما خطر انزوا، وابستگی و ضعف در مهارت های تعامل با جامعه عمومی را افزایش می دهند. در مقابل، مدارس عادی به عنوان یک میکروکام واقعی، فرصت های بی نظیری برای یادگیری مهارت های اجتماعی، تقویت استقلال و سازگاری با شرایط واقعی زندگی فراهم می آورند؛ با این حال، در صورت نبود فرهنگ سازی مناسب و حمایت کافی، ممکن است منجر به کاهش عزت نفس ناشی از برچسب زنی و احساس تفاوت شوند. همچنین، نقش حمایت های خانوادگی و نگرش معلمان به عنوان عوامل تعیین کننده در موفقیت هر دو مدل مشخص گردید.

کلیدواژه ها:

عزت نفس ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان نابینا ، مدارس عادی ، مدارس استثنایی ، آموزش فراگیر