نقش معلم در کاهش اضطراب و اختلالات یادگیری در دانش آموزان دوره ابتدایی

اضطراب و اختلالات یادگیری از موانع عمده و تاثیرگذار در فرآیند تحصیلی و رشد همه جانبه دانش آموزان دوره ابتدایی به شمار می روند. این مسائل نه تنها عملکرد تحصیلی را مختل می کنند، بلکه بر سلامت روانی، اعتماد به نفس و تعاملات اجتماعی کودکان نیز تاثیری منفی برجای می گذارند. در این بافت، معلم به عنوان محوری ترین عنصر فعال در محیط آموزشی، نقشی چندبعدی و حیاتی در شناسایی زودهنگام، پیشگیری و اجرای مداخلات موثر ایفا می کند. این مقاله با هدف تبیین جامع این نقش، با بهره گیری از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و با استناد به مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند پیشینه پژوهشی داخلی و خارجی، به واکاوی راهکارها و تاثیرات اقدامات معلمان می پردازد. یافته ها به روشنی نشان می دهد که معلمانی که محیطی حمایتی و ایمن از نظر روانی خلق می کنند، از روش های تدریس متنوع و سازگار با سبک های یادگیری مختلف بهره می برند، مهارت های هیجانی-اجتماعی را در دانش آموزان تقویت می کنند و نیز با ایجاد پلی ارتباطی موثر با خانواده ها و متخصصان مرتبط همکاری می نمایند، قادرند سهم به سزایی در کاهش سطح اضطراب و بهبود چشمگیر عملکرد دانش آموزان مبتلا به اختلالات یادگیری داشته باشند. پژوهش همچنین چالش های ساختاری پیش روی معلمان، از جمله کمبود منابع تخصصی، تراکم بالای جمعیت کلاسی، حجم زیاد محتوای درسی و نبود آموزش های مستمر و کاربردی را برجسته می سازد. در بخش پایانی، پیشنهادهایی عملیاتی در سطوح خرد (معلم)، میانی (مدرسه) و کلان (سیاستگذاری آموزشی) به همراه توصیه هایی برای پژوهش های آتی ارائه شده است. این مقاله نتیجه می گیرد که توانمندسازی معلمان در این حیطه، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت انکارناپذیر برای تحقق عدالت آموزشی و تضمین سلامت روان نسل آینده است.

کلیدواژه ها:

معلم دوره ابتدایی ، اضطراب تحصیلی ، اختلالات یادگیری خاص ، مداخلات آموزشی-عاطفی ، محیط یادگیری ایمن ، آموزش فراگیر ، همکاری خانه و مدرسه