آموزش نگرش مثبت به عنوان راهبردی برای تقویت همکاری اجتماعی و کاهش اضطراب تحصیلی

هدف این پژوهش مروری، بررسی نقش آموزش نگرش مثبت به عنوان راهبردی برای کاهش اضطراب تحصیلی و تقویت همکاری اجتماعی دانش آموزان و دانشجویان است. اضطراب تحصیلی یکی از مهم ترین موانع عملکرد تحصیلی و رشد روانی دانش آموزان است که می تواند موجب کاهش انگیزه، خودکارآمدی و مهارت های اجتماعی شود. آموزش نگرش مثبت با تمرکز بر بازسازی باورهای منفی، تقویت افکار توانمندساز و ارتقای اعتماد به نفس، راهکاری موثر برای مدیریت اضطراب و بهبود تعاملات اجتماعی دانش آموزان محسوب می شود.پژوهش های داخلی و بین المللی نشان داده اند که آموزش نگرش مثبت می تواند اضطراب تحصیلی را کاهش دهد، سرزندگی و انگیزه تحصیلی را افزایش دهد و مهارت های همکاری و ارتباط اجتماعی را تقویت کند. نتایج نشان می دهند که این آموزش ها با افزایش خودکارآمدی، ارتقای خوش بینی و توانایی مقابله با فشارهای تحصیلی، محیطی حمایتگر و انگیزشی برای یادگیری ایجاد می کنند. آموزش نگرش مثبت، به ویژه هنگامی که به صورت گروهی ارائه شود، فرصت های بیشتری برای تمرین مهارت های اجتماعی و تعاملات گروهی فراهم می کند و یادگیری مشارکتی و همدلانه را تقویت می کند.با توجه به اثرات مثبت آموزش نگرش مثبت، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی ساخت یافته و مستمر در مدارس و دانشگاه ها اجرا شود، معلمان و مربیان برای هدایت موثر این برنامه ها آموزش ببینند و برنامه ها با در نظر گرفتن تفاوت های فردی و فرهنگی دانش آموزان طراحی شوند. همچنین، پژوهش های آتی می توانند دامنه اثرگذاری آموزش نگرش مثبت را بر گروه های سنی و زمینه های تحصیلی و شغلی مختلف مورد بررسی قرار دهند.در نتیجه، آموزش نگرش مثبت به عنوان یک راهبرد روان شناختی و آموزشی، ابزاری موثر برای کاهش اضطراب تحصیلی، افزایش انگیزه و سرزندگی تحصیلی و تقویت مهارت های همکاری اجتماعی دانش آموزان و دانشجویان است و نقش کلیدی در ارتقای عملکرد تحصیلی و سلامت روانی آنان دارد.

کلیدواژه ها:

نگرش مثبت ، اضطراب تحصیلی ، مهارت های اجتماعی ، خودکارآمدی ، سرزندگی تحصیلی ، یادگیری مشارکتی