الگوی تلفیقی پیشگیری از آسیب های اجتماعی با رویکرد روان شناختی و دینی در مدارس

آسیب های اجتماعی در سال های اخیر به یکی از مهم ترین چالش های نظام های آموزشی در جوامع مختلف، به ویژه جوامع در حال گذار، تبدیل شده اند. مدارس به عنوان نخستین نهاد اجتماعی پس از خانواده، نقش کلیدی در پیشگیری از بروز این آسیب ها ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف تبیین و ارائه یک الگوی تلفیقی پیشگیری از آسیب های اجتماعی مبتنی بر رویکردهای روان شناختی و دینی در مدارس انجام شده است. این مقاله با روش توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از منابع معتبر روان شناسی تربیتی، روان شناسی رشد، تعلیم وتربیت اسلامی و اسناد بالادستی آموزشی، به بررسی ابعاد مختلف آسیب های اجتماعی دانش آموزان، نقش عوامل فردی و محیطی، و ظرفیت های آموزه های دینی در پیشگیری پایدار می پردازد. یافته ها نشان می دهد که تلفیق اصول روان شناختی نظیر مهارت های زندگی، خودکنترلی، تاب آوری و سلامت روان با آموزه های دینی همچون تقویت ایمان، اخلاق، معنویت و مسئولیت پذیری اجتماعی، می تواند به شکل گیری الگویی جامع، اثربخش و بومی برای پیشگیری از آسیب های اجتماعی در مدارس منجر شود. در پایان، راهکارهای اجرایی برای پیاده سازی این الگو در سطح مدرسه ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آسیب های اجتماعی ، پیشگیری ، الگوی تلفیقی ، روان شناسی ، آموزه های دینی ، مدرسه