بررسی و مقایسه مولفه های شادی از نظر سیلیگمن و فردوسی

شادی به عنوان یکی از بنیادی ترین نیازهای روانی انسان در طول تاریخ همواره مورد توجه اندیشمندان و شاعران بوده است. در روان شناسی مثبت نگر مارتین سلیگمن با ارائه مدل پرما تلاش کرده است ابعاد مختلف شادکامی را در قالبش هیجان مثبت، درگیری، روابط مثبت، معنا و دستاورد توضیح دهد. در سوی دیگر فردوسی در شاهنامه با تکیه بر خرد، عدالت، پهلوانی، معنویت و پیروزی به بازنمایی شادی در بستر فرهنگی و اجتماعی ایران پرداخته است. پژوهش حاضر با رویکرد تطبیقی به بررسی و مقایسه مولفه های شادی از دیدگاه سلیگمن و فردوسی می پردازد. هدف اصلی این مطالعه روشن ساختن نقاط اشتراک و افتراق میان دو نگاه متفاوت اما مکمل است تا بتوان الگویی جامع تر برای درک شادی در بستر روان شناسی و ادبیات ارائه داد. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل محتوای متون نظری و ادبی و مرور پژوهش های پیشین در پایگاه های معتبر داخلی است. یافته ها نشان می دهد که هر دو دیدگاه بر اهمیت معنا و روابط انسانی تاکید دارند اما فردوسی شادی را بیشتر در پیوند با خرد و عدالت اجتماعی می بیند در حالی که سلیگمن بر تجربه فردی و روان شناختی تاکید دارد. این مقایسه می تواند زمینه ساز توسعه رویکردهای میان رشته ای در مطالعه شادی باشد.

کلیدواژه ها:

شادکامی ، روانشناسی مثبتنگر ، مدل پرما ، مارتین سلیگمن ، شاهنامه فردوسی ، خرد ، عدالت ، معنویت ، روابط انسانی