بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر تاب آوری، درماندگی آموخته شده و امنیت روانی در زوجین نابارور

ناباروری یکی از مشکلات شایع در زوجین جوان است که می تواند تاثیرات منفی بر سلامت روانی و کیفیت زندگی آنها داشته باشد. ناباروری باعث ایجاد استرس، اضطراب، افسردگی و حتی طلاق در زوجین می شود. بنابراین هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر تاب آوری، درماندگی آموخته شده و امنیت روانی در زوجین نابارور شهر زاهدان بود. پژوهش حاضر به روش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش را کلیه زنان نابارور که به کلینیک زنان و نازایی مولود در شهر زاهدان در نیمه دوم سال ۱۴۰۱ مراجعه کرده بودند را شامل می شد. از این بین ۳۰ نفر از زوجین به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) انتخاب شدند. قبل از اجرای مداخله آموزشی، پیش-آزمون در هر دو گروه انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه تاب آوری را کونور و دیویدسون (۲۰۰۳)، پرسشنامه درماندگی آموخته شده سلیگمن و تیازدیل (۱۹۷۱) و پرسشنامه امنیت روانی توسط مازلو(۱۹۵۲) جمع آوری گردید. روش اجرای مداخله شفقت درمانی به صورت آموزش در طی ۱۲ جلسه برای گروه آزمایش بود و گروه کنترل آموزشی را دریافت نکردند. سپس از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد. فرضیه ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک و چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های تحقیق نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت سبب بهبود تاب آوری و امنیت روانی زوجین و کاهش درماندگی آموخته شده در زوجین نابارور شهر زاهدان گردید. بنابراین پیشنهاد می شود حتما برای امیداوربودن زوجین و تاب آوری آنها از درمان مبتنی بر شفقت بهره گرفته شود.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ، تاب آوری ، درماندگی آموخته شده ، امنیت روانی ، ناباروری