ارزیابی اثربخشی کوچینگ سازمانی بر تقویت عملکرد و رضایت شغلی سازمان سیما، منظر و فضای سبز شهری شهرداری شیراز

در عصر رقابت پذیری فزاینده و پیچیدگی های محیط کاری، سازمان ها، به ویژه نهادهای عمومی، با چالش جذب، نگهداشت و تعالی سرمایه های انسانی خود مواجه هستند. توسعه کارکنان دیگر یک انتخاب، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای بقا و رشد سازمانی محسوب می شود. در میان رویکردهای متنوع توسعه ای، کوچینگ سازمانی به عنوان یک فرآیند تعاملی، متمرکز و هدفمند، ظرفیت بالایی برای آزادسازی پتانسیل های فردی و ارتقای شایستگی های کلیدی از خود نشان داده است. این پژوهش با هدف اصلی ارزیابی اثربخشی یک دوره مداخله ای کوچینگ بر دو متغیر حیاتی سازمانی، یعنی عملکرد شغلی و رضایت شغلی کارکنان، انجام شده است. مطالعه حاضر به صورت یک مطالعه موردی عمیق در سازمان سیما، منظر و فضای سبز شهری شهرداری شیراز، یک سازمان خدماتی و تاثیرگذار در حوزه شهری، به اجرا درآمده است. روش تحقیق، از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون بوده است. جامعه آماری تحقیق را کلیه کارکنان ستادی و عملیانی از هر نوع استخدامی رسمی،پیمانی و بخش خصوصی سازمان مذکور تشکیل می دادند که از میان آن ها، نمونه ای به حجم ۱۲۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب گردید. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد عملکرد شغلی پترسون و پرسشنامه رضایت شغلی مینه سوتا (MSQ) بودند که روایی و پایایی آن ها در پیش آزمون به تایید رسید (آلفای کرونباخ بزرگتر از ۰.۸۵). مداخله اصلی تحقیق، اجرای یک برنامه کوچینگ سازمانی ساختاریافته بر اساس مدل GROW بود که توسط کوچ های حرفه ای و داخلی سازمان برای گروه آزمایش به اجرا درآمد. داده های حاصل از پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری تی-تست زوجی و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند. یافته های تحقیق نشان داد که میانگین نمرات عملکرد شغلی و رضایت شغلی در گروه آزمایش پس از مداخله کوچینگ، به طور معناداری افزایش یافته است (P < ۰.۰۱). نتایج حاکی از آن است که کوچینگ سازمانی با ایجاد فضای امن برای بازاندیشی، تعیین اهداف هوشمندانه و توسعه راهکارهای عملی، توانسته است به طور موثری سطح عملکرد کارکنان را از طریق بهبود مهارت های حل مسئله و افزایش تمرکز بر وظایف کلیدی، ارتقا دهد. همزمان، از طریق تقویت حس خودکارآمدی، افزایش حمایت ادراک شده از سوی سرپرستان و ایجاد همسویی بیشتر بین ارزش های فردی و اهداف سازمانی، منجر به تقویت قابل توجه رضایت شغلی شده است. این پژوهش پیامدهای عملی مهمی برای مدیران منابع انسانی در شهرداری ها و سایر سازمان های عمومی دارد و نشان می دهد که سرمایه گذاری در فرهنگ کوچینگ می تواند به عنوان یک اهرم استراتژیک برای بهبود شاخص های کلیدی عملکرد و ایجاد یک محیط کاری پویا و رضایت بخش عمل نماید.

کلیدواژه ها:

کوچینگ سازمانی ، عملکرد شغلی ، رضایت شغلی ، توسعه منابع انسانی ، کارکنان شهرداری ، شهرداری شیراز.