تاثیر رویکرد تدریس مبتنی بر حل مسئله بر تفکر انتقادی دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر رویکرد تدریس مبتنی بر حل مسئله بر تفکر انتقادی دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان کنگاور در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. این پژوهش از نوع کاربردی و با روش نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی مدارس دولتی شهرستان کنگاور بود که از میان آن ها ۱۶۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای چندمرحله ای انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه استاندارد تفکر انتقادی بود که روایی آن به تایید متخصصان و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (۰/۸۷) محاسبه شد. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته با استفاده از رویکرد تدریس مبتنی بر حل مسئله آموزش دید، در حالی که گروه کنترل از روش های سنتی تدریس بهره برد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که رویکرد تدریس مبتنی بر حل مسئله تاثیر معناداری بر افزایش تفکر انتقادی دانش آموزان دوره ابتدایی دارد (p<۰/۰۵). همچنین، این رویکرد موجب بهبود مولفه های تحلیل، استدلال و ارزیابی در دانش آموزان شد. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که استفاده از تدریس مبتنی بر حل مسئله می تواند به عنوان روشی موثر در پرورش تفکر انتقادی دانش آموزان دوره ابتدایی مورد توجه برنامه ریزان درسی و معلمان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تدریس مبتنی بر حل مسئله ، تفکر انتقادی ، دانش آموزان دوره ابتدایی ، روش های تدریس فعال