تاثیر رابطه عاطفی معلم و دانش آموز بر یادگیری پایدار

رابطه عاطفی معلم و دانش آموز به عنوان یکی از مهم ترین عوامل تاثیرگذار بر یادگیری پایدار شناخته می شود. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و توصیفی به بررسی نقش این رابطه در ارتقای یادگیری دانش آموزان پرداخته است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و مشاهده مستقیم کلاس ها جمع آوری شد تا تجربه ها، دیدگاه ها و استراتژی های معلمان در ایجاد رابطه عاطفی مثبت تحلیل شود. یافته ها نشان داد که عناصر کلیدی رابطه عاطفی شامل اعتماد و احترام متقابل، همدلی و پشتیبانی عاطفی، بازخورد سازنده و ایجاد انگیزه درونی دانش آموزان هستند. این عوامل موجب افزایش مشارکت فعال، کاهش اضطراب یادگیری، ارتقای اعتمادبه نفس و توسعه مهارت های اجتماعی و شناختی دانش آموزان می شوند. همچنین رابطه عاطفی مثبت نقش مهمی در تعاملات گروهی، یادگیری مشارکتی و تثبیت دانش دارد و باعث می شود یادگیری از سطح حفظی به یادگیری عمیق و کاربردی ارتقا یابد. با وجود چالش هایی مانند حفظ تعادل میان همدلی و استانداردهای آموزشی، معلمان می توانند با استفاده از مهارت های حرفه ای و انعطاف پذیری، محیطی حمایتگر و موثر برای یادگیری پایدار فراهم کنند. نتایج این پژوهش نشان می دهد که تمرکز بر رابطه عاطفی معلم و دانش آموز می تواند زمینه یادگیری عمیق، مشارکتی و پایدار را فراهم کرده و تجربه آموزشی را برای دانش آموزان و معلمان بهبود بخشد.