تبیین نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی فرآیند تربیت: واکاوی چالش های اخلاقی و تربیتی در عصر دیجیتال

این پژوهش با هدف تبیین نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی فرآیند تربیت و واکاوی چالش های اخلاقی و تربیتی ناشی از آن در عصر دیجیتال انجام شد. روش تحقیق کیفی و از نوع تحلیل فلسفی-اسنادی بود که در آن با رویکردی انتقادی، مبانی نظری، امکان ها و محدودیت های به کارگیری سیستم های هوش مصنوعی در حوزه پرورش انسان مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان داد که هوش مصنوعی از طریق تحلیل کلان داده های تربیتی، ارائه بازخورد فوری و طراحی مسیرهای یادگیری انعطاف پذیر، امکان شخصی سازی بی سابقه ای را فراهم می کند. با این حال، این فناوری با چالش های بنیادینی مانند کاهش نقش «تجربه زیسته مشترک» در تربیت، تهدید استقلال و عاملیت اخلاقی یادگیرنده، تقویت سوگیری های الگوریتمی و ایجاد شکاف دیجیتالی تربیتی مواجه است. نتیجه گیری کلی پژوهش بر این تاکید دارد که بهره گیری از هوش مصنوعی در تربیت، مستلزم تدوین چارچوب های اخلاقی محکم، حفظ نقش انسانی معلم به عنوان راهبر فرآیند و تاکید بر پرورش قضاوت اخلاقی و تفکر نقاد در برابر تصمیمات الگوریتمی است