تحلیل روابط دیالکتیکی بین ذهن دانش آموز و فناوری های هوشمند در محیط یادگیری

این پژوهش با هدف تحلیل ماهیت روابط دیالکتیکی بین ذهن دانش آموز و فناوری های هوشمند در محیط یادگیری انجام شد. روش تحقیق کیفی و از نوع پدیدارشناسی تفسیری بود که در آن از طریق مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته با دانش آموزان و مشاهده تعامل آنان با ابزارهایی مانند تبلت های آموزشی و نرم افزارهای تعاملی، داده ها گردآوری شد. یافته ها نشان داد که این رابطه صرفا خطی و یک سویه نیست، بلکه یک فرآیند دیالکتیک مداوم و سه گانه شکل می گیرد: ذهن دانش آموز از طریق قصدورزی، فناوری را برای اهداف شناختی خاصی به کار می گیرد؛ در مقابل، امکانات و محدودیت های ذاتی فناوری، شیوه های تفکر، حل مسئله و حتی اهداف شناختی دانش آموز را بازتعریف و دگرگون می سازد؛ و این تعامل متقابل، در نهایت به خلق یک «کل کیفی جدید» در محیط یادگیری منجر می شود که نه ذهن تنها و نه فناوری به تنهایی قادر به ایجاد آن نبودند. این تحلیل، لزوم بازاندیشی در طراحی آموزشی و ارزیابی یادگیری را در عصر فناوری های هوشمند نشان می دهد.