الگوسازی تلفیقی برای آموزش دینی کودک: سنتز یافته های روان شناسی تربیتی و رویکردهای اصیل حوزوی

این پژوهش با هدف طراحی الگویی تلفیقی برای آموزش مفاهیم دینی به کودکان، با استفاده از روش تحقیق کیفی از نوع تحلیل مضمون و سنتز نظری انجام شد. داده ها از دو منبع اصلی گردآوری شد: نخست، متون اصیل حوزوی (احادیث، روایات و آثار علمای تربیت دین) و دوم، نظریه ها و مطالعات معتبر در روان شناسی تربیتی و رشد کودک. یافته های تحقیق نشان داد که امکان هم سویی و تکمیل کنندگی معناداری بین اصول تربیت دینی مستخرج از سنت حوزوی (همچون تدرج، محبت، عینی سازی و الگومحوری) و دستاوردهای روان شناسی تربیتی (در حیطه های شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان) وجود دارد. بر این اساس، الگویی پنج بعدی ارائه گردید که بر پایه ی «سنجش سطح رشد و آمادگی کودک»، «انتخاب محتوای معنادار و ملموس»، «بهره گیری از روش های فعال و بازی محور»، «تاکید بر رابطه ی عاطفی ایمن» و «هماهنگی با بافت فرهنگی-خانوادگی» استوار است. نتایج نشان می دهد این الگوی تلفیقی می تواند کارآمدی و جذابیت آموزش دینی را افزایش داده و از آسیب های روش های تحمیلی و نامتناسب با رشد بکاهد.