عملکرد درسی در چارچوب یادگیری خودتنظیم شونده: نقش باورهای خودکارآمدی و فرایندهای انگیزشی

پژوهش حاضر با هدف تبیین عملکرد درسی در چارچوب یادگیری خودتنظیم شونده و با تاکید بر نقش باورهای خودکارآمدی و فرایندهای انگیزشی انجام شد. روش پژوهش توصیفی–همبستگی بود و داده ها از طریق ابزارهای استاندارد سنجش خودکارآمدی تحصیلی، انگیزش تحصیلی و شاخص های عملکرد درسی گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از روش های آماری همبستگی و رگرسیون انجام گرفت. یافته ها نشان داد باورهای خودکارآمدی و مولفه های انگیزشی رابطه ای مثبت و معنادار با عملکرد درسی دارند و سهم معناداری در تبیین تغییرات عملکرد درسی ایفا می کنند. نتایج پژوهش بر نقش محوری عوامل شناختی–انگیزشی در فرایند یادگیری تاکید دارد و نشان می دهد تقویت خودکارآمدی و انگیزش می تواند به بهبود عملکرد درسی منجر شود. بر این اساس، توجه به این مولفه ها در طراحی برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی ضروری به نظر می رسد.