کارکردهای هیجانی– بین فردی در تبیین سازگاری اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین سازگاری اجتماعی بر اساس کارکردهای هیجانی–بین فردی انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بود و داده ها با استفاده از ابزارهای معتبر سنجش توانمندی های هیجانی و سازگاری اجتماعی گردآوری گردید. داده های پژوهش با بهره گیری از روش های آماری همبستگی و رگرسیون مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد توانمندی های هیجانی، از جمله درک هیجان ها، تنظیم هیجان و مدیریت روابط بین فردی، رابطه ای مثبت و معنادار با سازگاری اجتماعی دارند و سهم معناداری در تبیین تغییرات آن ایفا می کنند. یافته ها بیانگر آن است که برخورداری از شایستگی های هیجانی می تواند زمینه ساز تعاملات اجتماعی موثرتر، پذیرش هنجارهای اجتماعی و سازگاری بهتر فرد با محیط شود. بر این اساس، توجه به پرورش توانمندی های هیجانی–بین فردی در برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی می تواند نقش مهمی در ارتقای سازگاری اجتماعی ایفا کند.