رابطه سبک های تدریس معلمان با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان به عنوان یکی از شاخص های اساسی کیفیت نظام آموزشی، تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد که در این میان، سبک های تدریس معلمان نقش تعیین کننده ای ایفا می کنند. سبک تدریس به الگوهای رفتاری، روش ها و راهبردهایی اطلاق می شود که معلمان در فرایند آموزش برای انتقال مفاهیم، مدیریت کلاس و تعامل با دانش آموزان به کار می گیرند. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه سبک های تدریس معلمان با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و تبیین میزان تاثیر هر یک از این سبک ها بر عملکرد آموزشی فراگیران است.این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر مبنای چارچوب نظری سبک های تدریس معلم محور، دانش آموزمحور و تعاملی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد سبک های تدریس فعال و دانش آموزمحور، که بر مشارکت فراگیران، تفکر انتقادی، حل مسئله و یادگیری معنادار تاکید دارند، ارتباط مثبت و معناداری با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارند. در مقابل، سبک های تدریس سنتی و صرفا معلم محور، اگرچه در انتقال سریع محتوا موثرند، اما تاثیر کمتری بر انگیزش تحصیلی، یادگیری عمیق و عملکرد پایدار دانش آموزان نشان می دهند.نتایج همچنین حاکی از آن است که تطبیق سبک تدریس با ویژگی های فردی دانش آموزان، از جمله سطح توانایی، سبک یادگیری و نیازهای آموزشی، می تواند نقش واسطه ای مهمی در ارتقای پیشرفت تحصیلی ایفا کند. بر این اساس، توانمندسازی معلمان در به کارگیری سبک های تدریس متنوع و انعطاف پذیر، به عنوان راهبردی موثر در بهبود کیفیت آموزش و ارتقای نتایج تحصیلی دانش آموزان پیشنهاد می شود. یافته های این پژوهش می تواند برای برنامه ریزان آموزشی، مدیران مدارس و معلمان در جهت بهینه سازی فرایند تدریس و یادگیری سودمند واقع شود.