مقایسه روش های نوین و سنتی آموزگاران در مدارس

هدف این مقاله، مقایسه جامع و تحلیل تطبیقی روش های نوین و سنتی تدریس توسط آموزگاران در مدارس است. با توجه به تحولات سریع آموزشی و نیازهای قرن بیست و یکم، شناخت نقاط قوت و ضعف هر یک از این رویکردها برای ارتقاء کیفیت آموزش و پرورش امری حیاتی است. این پژوهش از نوع مروری کتابخانه ای بوده و با بررسی ادبیات موجود داخلی و خارجی، به تبیین ویژگی های اصلی روش های سنتی (مانند معلم محوری، حافظه محوری، انتقال یک طرفه اطلاعات) و روش های نوین (مانند دانش آموز محوری، یادگیری فعال، حل مسئله، یادگیری مشارکتی و استفاده از فناوری) می پردازد. یافته ها نشان می دهد که هرچند روش های سنتی در ارائه ساختار و حجم بالای اطلاعات کارآمدی خود را دارند، اما در پرورش مهارت هایی نظیر تفکر انتقادی، خلاقیت و حل مسئله که برای موفقیت در دنیای امروز ضروری هستند، محدودیت هایی دارند. در مقابل، روش های نوین با ترویج مشارکت فعال دانش آموزان و توسعه مهارت های قرن بیست و یکم، نتایج مثبت قابل توجهی در پی دارند، اما چالش هایی نظیر نیاز به منابع کافی، آموزش های تخصصی برای معلمان و تغییر نگرش ها را نیز در بر می گیرند. در نهایت، مقاله با ارائه نتیجه گیری و پیشنهادهای کاربردی، بر لزوم اتخاذ رویکردی تلفیقی و متناسب با بافت آموزشی و نیازهای دانش آموزان تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس سنتی ، روش های تدریس نوین ، دانش آموز محوری ، معلم محوری ، آموزش و پرورش ، یادگیری فعال ، تفکر انتقادی