رابطه سبک های فرزندپروری و احساس تنهایی در مدرسه

احساس تنهایی در محیط مدرسه یکی از چالش های مهم روانی و اجتماعی نوجوانان است که می تواند بر رشد عاطفی، اجتماعی و تحصیلی آنان تاثیر منفی بگذارد. تحقیقات نشان می دهند که سبک های فرزندپروری نقش موثری در شکل گیری احساس تنهایی دارند، زیرا رفتارها، حمایت های عاطفی و محدودیت های والدین بر مهارت های اجتماعی و عزت نفس نوجوانان اثر می گذارد. شناخت ارتباط بین سبک های فرزندپروری و احساس تنهایی می تواند به ارائه راهکارهای پیشگیرانه و ارتقای سلامت روانی نوجوانان کمک کند. سبک های فرزندپروری مختلف، شامل مقتدر، مستبدانه، سهل گیر و غفلت آمیز، تاثیر متفاوتی بر تجربه تنهایی دانش آموزان دارند. سبک مقتدر با ترکیب حمایت عاطفی و چارچوب منطقی، بیشترین اثر مثبت در کاهش احساس تنهایی دارد، در حالی که سبک های مستبدانه و غفلت آمیز با کاهش عزت نفس و مهارت های اجتماعی، سطح تنهایی را افزایش می دهند. سبک سهل گیر نیز با آزادی بیش از حد و فقدان چارچوب مشخص، اثرات منفی متوسطی بر روابط اجتماعی نوجوانان ایجاد می کند. بر اساس تحلیل مقایسه ای، حمایت عاطفی و چارچوب منطقی والدین مهم ترین عوامل کاهش احساس تنهایی در مدرسه هستند و عوامل محیطی، جنسیت و ویژگی های فردی می توانند اثرات سبک های فرزندپروری را تعدیل کنند. نتایج این مقاله می تواند والدین، معلمان و سیاست گذاران آموزشی را در طراحی مداخلات موثر برای کاهش تنهایی و تقویت روابط اجتماعی دانش آموزان راهنمایی کند.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، احساس تنهایی ، روابط اجتماعی ، مدرسه