عوامل موثر بر افت مشارکت دانش آموزان در کلاس های درس مجازی

با گسترش آموزش مجازی، یکی از چالش های اصلی معلمان، کاهش مشارکت فعال و تعامل دانش آموزان در کلاس های آنلاین است. این پدیده می تواند به افت یادگیری، احساس انزوای تحصیلی و کاهش کیفیت کلی آموزش بینجامد. هدف این مقاله، شناسایی و تحلیل عوامل کلیدی موثر بر افت مشارکت دانش آموزان در محیط های آموزش مجازی و ارائه رهنمودهایی برای رفع آن است. روش پژوهش، مرور سیستماتیک ادبیات با رویکردی توصیفی-تحلیلی است. یافته ها نشان می دهند عوامل موثر را می توان در چهار دسته اصلی دسته بندی کرد: ۱) عوامل فنی و زیرساختی مانند اینترنت ناپایدار، عدم دسترسی به ابزار مناسب و ناآشنایی با پلتفرم؛ ۲) عوامل آموزشی و روش تدریس شامل طراحی محتوای یک سویه و غیرتعاملی، فقدان بازخورد فوری و روش های ارزشیابی نامناسب؛ ۳) عوامل روان شناختی و انگیزشی مانند احساس ناشناختگی، اضطراب دیجیتال، کاهش خودتنظیمی و فقدان انگیزه درونی؛ و ۴) عوامل محیطی و بافتی نظیر حواس پرتی در خانه، نبود فضای فیزیکی مناسب و محدودیت حمایت خانواده. این پژوهش نتیجه می گیرد که حل این مسئله نیازمند راهبردی همه جانبه و چندسطحی است. در سطح فنی، بهبود دسترسی و آموزش مهارت های دیجیتال ضروری است. در سطح آموزشی، به کارگیری روش های فعال و تعاملی مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، بازی وارسازی و بحث های گروهی ساختاریافته، همراه با ارائه بازخورد مستمر و شخصی شده، می تواند مشارکت را افزایش دهد. همچنین، ایجاد حس اجتماع و تعلق از طریق فعالیت های آغازین و اختتامیه در کلاس و توجه به سلامت روانی دانش آموزان در محیط مجازی، از دیگر راهکارهای موثر است. این مقاله بر لزوم توانمندسازی معلمان در طراحی و مدیریت کلاس های تعاملی مجازی و نیز همراهی خانواده به عنوان شرکای آموزشی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

مشارکت دانش آموز ، آموزش مجازی ، کلاس آنلاین ، عوامل افت مشارکت ، تعامل آموزشی ، راهکارهای افزایش مشارکت