تحلیل نقش یادگیری ترکیبی در ارتقای کیفیت یادگیری و خودتنظیمی دانش آموزان

گسترش فناوری های دیجیتال و تجربه آموزش مجازی در سال های اخیر، ضرورت بازطراحی الگوهای آموزشی و بهره گیری از رویکردهای انعطاف پذیر یاددهی–یادگیری را بیش از پیش آشکار ساخته است. یادگیری ترکیبی به عنوان تلفیقی هدفمند از آموزش حضوری و یادگیری آنلاین، می تواند ضمن حفظ تعامل انسانی کلاس درس، از ظرفیت های فناوری برای شخصی سازی یادگیری، افزایش دسترسی به منابع آموزشی و ارتقای مسئولیت پذیری یادگیرندگان بهره گیرد. این رویکرد با ایجاد تعادل میان آموزش چهره به چهره و محیط های دیجیتال، زمینه ای برای یادگیری فعال، خودراهبر و پایدار فراهم می کند.هدف پژوهش حاضر، تحلیل نقش یادگیری ترکیبی در ارتقای کیفیت یادگیری و خودتنظیمی دانش آموزان دوره متوسطه با رویکرد توصیفی–تحلیلی است. داده ها از طریق تحلیل منابع علمی، گزارش های تجربی مدارس و بررسی الگوهای اجرایی آموزش ترکیبی گردآوری شده است. در بخش توصیفی، مولفه های اصلی یادگیری ترکیبی شامل انعطاف پذیری زمانی و مکانی، تعامل چندکاناله، یادگیری شخصی سازی شده، ارزشیابی تکوینی و پشتیبانی فناورانه بررسی شده و در بخش تحلیلی، ارتباط این مولفه ها با ابعاد خودتنظیمی نظیر برنامه ریزی، پایش پیشرفت، مدیریت منابع و خودارزیابی و همچنین شاخص های کیفیت یادگیری تحلیل گردیده است.یافته ها نشان می دهد که یادگیری ترکیبی در صورت طراحی نظام مند و حمایت آموزشی مناسب می تواند انگیزش یادگیرندگان، عمق یادگیری، مهارت های خودتنظیمی و تعاملات آموزشی را به طور معناداری ارتقا دهد. با این حال، چالش هایی نظیر نابرابری دسترسی به فناوری، نیاز به توانمندسازی حرفه ای معلمان و هماهنگی نظام ارزشیابی با محیط های ترکیبی می تواند اثربخشی این رویکرد را محدود سازد. نتایج پژوهش بر ضرورت طراحی یکپارچه برنامه درسی، توسعه زیرساخت های دیجیتال و تقویت فرهنگ یادگیری خودراهبر برای تحقق موفقیت یادگیری ترکیبی در مدارس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، کیفیت یادگیری ، خودتنظیمی ، آموزش دیجیتال ، یادگیری شخصی سازی شده