نقش آموزش مهارت های زندگی در ارتقای تاب آوری روانی، خودکنترلی هیجانی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان

تحولات پرشتاب اجتماعی، اقتصادی و فناورانه عصر حاضر، کودکان و نوجوانان را با فشارهای روانی، تغییرات هویتی، چالش های ارتباطی و موقعیت های پیچیده تصمیم گیری مواجه ساخته است. افزایش اضطراب، کاهش آستانه تحمل ناکامی، ضعف مهارت های ارتباطی و بروز رفتارهای پرخطر از جمله پیامدهای ناتوانی دانش آموزان در مدیریت موثر هیجان ها و تعاملات اجتماعی محسوب می شود. در چنین شرایطی، آموزش مهارت های زندگی به عنوان رویکردی پیشگیرانه و توانمندساز، نقش اساسی در ارتقای سلامت روان، تاب آوری روانی، خودکنترلی هیجانی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، تحلیل نقش آموزش مهارت های زندگی در تقویت ظرفیت های روان شناختی و اجتماعی دانش آموزان در محیط مدرسه است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل منابع علمی، پژوهش های داخلی و خارجی و اسناد سیاستی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد آموزش نظام مند مهارت هایی نظیر خودآگاهی، حل مسئله، تصمیم گیری، همدلی، ارتباط موثر، مدیریت استرس و تنظیم هیجان، موجب افزایش تاب آوری روانی، کاهش رفتارهای پرخطر، بهبود سازگاری اجتماعی و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان می شود. همچنین نتایج بیانگر آن است که مدارس می توانند با ادغام آموزش مهارت های زندگی در برنامه درسی و فعالیت های تربیتی، نقش موثری در پیشگیری از آسیب های روانی–اجتماعی ایفا نمایند. یافته های پژوهش حاضر می تواند مبنایی برای سیاست گذاری آموزشی، طراحی برنامه های پیشگیرانه مدرسه محور و توانمندسازی معلمان و مشاوران مدرسه فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، تاب آوری روانی ، خودکنترلی هیجانی ، سازگاری اجتماعی ، سلامت روان دانش آموزان ، آموزش مدرسه محور ، پیشگیری اجتماعی