ارائه مدلی برای افزایش اثربخشی یادگیری در سیستمهای آموزش مجازی

این پژوهش با هدف طراحی و اعتبارسنجی مدلی جامع برای افزایش اثربخشی یادگیری در سیستم های آموزش مجازی انجام شده است که بر مبنای تلفیق سه بعد اساسی شناختی، عاطفی، و اجتماعی-فناورانه استوار گردیده و با بهره گیری از روش تحقیق آمیخته و در قالب یک مطالعه گسترده میدانی که جمعیت آماری آن را تعداد قابل توجهی از فراگیران، مدرسان، و مدیران موسسات آموزشی مجازی تشکیل می دهند، به مرحله اجرا درآمده است. یافته های تحقیق که از طریق تحلیل های پیچیده آماری و کیفی حاصل شده اند، نشان می دهند که مدل پیشنهادی با دارا بودن دوازده مولفه اصلی و سی و شش زیرمولفه فرعی، توانسته است به طور معناداری بر شاخص های اثربخشی یادگیری شامل ماندگاری دانش، انتقال مهارت، رضایت مندی فراگیران، و نرخ تکمیل موفق دوره ها تاثیر بگذارد. نتایج حاکی از آن است که توجه همزمان به طراحی شناختی محتوا، پشتیبانی عاطفی-انگیزشی، و تعاملات اجتماعی غنی شده با فناوری می تواند چالش های متعددی را که سیستم های آموزش مجازی با آن مواجه هستند، مرتفع ساخته و تجربه یادگیری عمیق تر و پایدارتری را برای شرکت کنندگان به ارمغان آورد. در پایان، راهکارهای عملی برای پیاده سازی این مدل در بافت های آموزشی مختلف ارائه شده است که می تواند مورد توجه سیاست گذاران، طراحان instructional design، و مدرسان آموزش مجازی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

افزایش ، اثربخشی ، آموزش مجازی ، سیستم های آموزشی ، یادگیری